संत साहित्य
Work in progress. Translations and commentary are AI-generated and may contain inaccuracies or hallucinations — please use your own judgement and check against the original sources.
संत साहित्य · Tukārām · Abhanga 2839 of 4582

Abhanga 2839

A canonical prārabdha-discipline. By prārabdha alone, wealth joins. By prārabdha alone, honor grows. You do sōsa (ambitious-toil) vainly — O mind, bhaja Pandharī-rāya. By prārabdha, sukha and duḥkha. By prārabdha alone, the belly is filled. Tukā doesn't fuss. The text offers a clear discipline: (1) don't credit your-effort for material-success or-failure — prārabdha does it; (2) since effort doesn't determine, redirect-toward-bhaja; (3) don't-make-fuss about-outcomes. The verse permits the bhakta's radical equanimity-with-circumstances. Note: this is not fatalism — Tukārām is not saying don't-work; he is saying don't sōsa (ambitious-toil-pridefully) over outcomes that prārabdha decides anyway. The redirection-of-energy to bhaja is the operative-claim.

The canonical 4-verse prārabdha-discipline text
Recognizing effort-is-vain; bhaja-instead counsel
Tukā-doesn't-fuss — the bhakta's equanimity

The verse

प्रारब्धें चि जोडे धन । प्रारब्धें चि वाडे मान ॥१॥ सोस करिसी वांयां । भज मना पंढरीराया ॥ध्रु.॥ प्रारब्धें चि होय सुख। प्रारब्धें चि पावे दुःख ॥२॥ प्रारब्धें चि भरे पोट । तुका करीना बोभाट ॥३॥

Literal translation

Prārabdhē chi jōḍē dhanaby prārabdha alone, dhana (wealth) joins; prārabdhē chi vāḍē mānaby prārabdha alone, māna (honor) grows. Sōsa karisī vāmyām(you) do sōsa (toil, ambitious-effort) vainly; bhaja manā Pandharī-rāyāO mind, bhaja (worship) Paṇḍharī-rāya. Prārabdhē chi hōya sukhaby prārabdha, sukha happens; prārabdhē chi pāve duḥkhaby prārabdha, duḥkha is pāve (met, attained). Prārabdhē chi bhare pōṭaby prārabdha alone, the pōṭa (belly) is filled; Tukā karīnā bōbhāṭaTukā does-not-make bōbhāṭa (fuss, complaint, outcry).

What it means

A 4-verse canonical-prārabdha-discipline text. The four-fold-formula: prārabdhē chi __by prārabdha alone __. Applied to: (1) dhana (wealth), (2) māna (honor), (3) sukha (joy) and duḥkha (sorrow), (4) pōṭa (belly's-fullness).

The dhrūpada-counsel: sōsa karisī vāmyām — bhaja manā Pandharī-rāyāyou do sōsa (ambitious-toil) vainly — O mind, bhaja Pandharī-rāya. The bhakti-redirection: since effort doesn't determine outcomes (prārabdha does), don't waste-yourself in ambitious-toil — instead, bhaja-Pandharī-rāya.

The close: prārabdhē chi bhare pōṭa — Tukā karīnā bōbhāṭaby prārabdha alone, the belly is filled — Tukā doesn't make fuss. The mature-bhakta's equanimity: I-don't-complain (about being-supported, or-not), because-prārabdha-determines-it-anyway.

For someone today

A canonical prārabdha-discipline. By prārabdha alone, wealth joins. By prārabdha alone, honor grows. You do sōsa (ambitious-toil) vainly — O mind, bhaja Pandharī-rāya. By prārabdha, sukha and duḥkha. By prārabdha alone, the belly is filled. Tukā doesn't fuss. The text offers a clear discipline: (1) don't credit your-effort for material-success or-failure — prārabdha does it; (2) since effort doesn't determine, redirect-toward-bhaja; (3) don't-make-fuss about-outcomes. The verse permits the bhakta's radical equanimity-with-circumstances. Note: this is not fatalism — Tukārām is not saying don't-work; he is saying don't sōsa (ambitious-toil-pridefully) over outcomes that prārabdha decides anyway. The redirection-of-energy to bhaja is the operative-claim.

Where this applies

Related verses