Abhanga 3353
True devotion means actually living out simple, humble practices, not merely claiming the identity while feeling too proud or vain to act on it.
The verse
समश्रुळित असतां वाचा । घोष न करिसी कां नामाचा ॥१॥
कां रे वैष्णव नव्हेसी । कवण्या दंभें नागवलासी ॥ध्रु.॥
हरि हरि म्हणतां लाजसी । गर्वें फुगोनि चालसी ॥२॥
तारुण्यें उताणा । पुंसेंविण बांडा सुना ॥३॥
जालेंसि महिमेचे वेडें । नाचों लाजसी दिंडीपुढें ॥४॥
अळंकारांच्यानि बळें । वंचलासी तुळसीमाळें ॥५॥
कैसा सकुमार जालासी । म्हणसी न टकें एकादशी ॥६॥
स्नान न करिसी आंघोळी । विभुती न लाविसी कपाळीं ॥७॥
वरिवरि न्याहाळिसी त्वचा । उपेग नाहीं मांसाचा ॥८॥
पद्मनाभी विश्वनाथ । तुका अझून रडत ॥९॥
Literal translation
V1-2: vāchā functional, why no Name-ghoṣa; why not Vaiṣṇava — by what dambha stripped. V3: saying Hari-Hari, lāja — walk puffed-with-pride. V4: tāruṇya-(youth)-on-back like buffalo-without-tail. V5: become mahimā-mad; ashamed to dance before diṇḍī. V6: ornaments cheat the tuḷasī-māḷā. V7: pretend-delicate, can't do Ekādaśī. V8: no snāna, no vibhūti on forehead. V9: superficially check skin; no use of flesh. Padma-nābhī Viśvanātha — Tukā ajhūna rad-(cries).
What it means
A canonical 9-verse anti-fake-Vaiṣṇava polemic. Tukārām enumerates 9 specific marks-of-the-hypocrite: shame-at-Name, pride-walk, tāruṇya-without-Name, mahimā-mad, ornament-over-tuḷasī, fake-delicate-Ekādaśī-avoidance, no-snāna, no-vibhūti, superficial-twacha-care.
For someone today
Tukaram calls out the gap between claiming a devoted identity and actually living it. He asks why someone with a perfectly working voice stays quiet instead of chanting the Name, and challenges a person who feels ashamed to say Hari's name in public yet walks around puffed up with pride over other things. He points out someone who is too vain about their youth and appearance to dance humbly before the procession, who trades a simple sacred garland for showy ornaments, who claims to be too delicate to keep a simple fast, and who skips basic disciplines like washing or marking the forehead while fussing endlessly over their skin's appearance, all while the body itself serves no lasting purpose. The verse ends with Tukaram still weeping before God, showing how seriously he takes the difference between the appearance of devotion and its reality.
मराठी: तुकाराम इथे भक्त असल्याचा दावा करणे आणि खरोखर तसे जगणे यातील अंतर उघड करतात. ज्याचा आवाज व्यवस्थित चालतो तो नामाचा घोष का करत नाही, असे ते विचारतात, आणि हरी नाम घेताना लाज वाटणाऱ्या पण इतर गोष्टींसाठी गर्वाने फुगून चालणाऱ्या माणसाला आव्हान देतात. तारुण्याच्या आणि रूपाच्या गर्वामुळे दिंडीसमोर नम्रपणे नाचायला लाजणारा, साध्या तुळशीमाळेच्या बदल्यात दिखाऊ दागिने घालणारा, स्वतःला साधी एकादशी करण्याइतकेही नाजूक समजणारा, आणि स्नान किंवा कपाळावर टिळा लावण्यासारख्या साध्या गोष्टी टाळून केवळ त्वचेच्या सौंदर्याची काळजी करणारा, तर हे शरीर स्वतःच कायमस्वरूपी काही उपयोगाचे नाही, अशा माणसाकडे ते बोट दाखवतात. शेवटी तुकाराम अजूनही देवासमोर रडत आहेत, हे दाखवते की भक्तीचा दिखावा आणि तिचे खरे स्वरूप यातील फरक ते किती गांभीर्याने घेतात.
Where this applies
- Canonical anti-fake-Vaiṣṇava polemic
- Companion to 3052-3057 cluster